Mijn eerste afspraak bij de huisarts was op 5 november 2008. Ik was van te voren behoorlijk zenuwachtig en bang dat ik naar huis gestuurd zou worden omdat we nog geen jaar bezig waren. Toen ik de afspraak bij de assistente maakte had ik toen zei vroeg waar het over ging gezegd dat het persoonlijk was en dat ik het liever gewoon met de huisarts wilde bespreken. Dat om te voorkomen dat zij mij al zouden willen afwimpelen met de woorden dat we het eerst maar eens een jaar zelf moesten gaan proberen voordat we hulp zouden kunnen krijgen.

Mijn angst om niet gehoord te worden was niet onterecht: toen ik hem mijn verhaal deed had ik erg het gevoel dat hij vond dat ik mij onterecht zorgen maakte en zijn tijd dus verdeed.

Ik zou van hem voor de tijd van 3 maanden weer aan de pil moeten zodat mijn cyclus weer regelmatig zou worden.  Ja, ik begreep ook wel dat als ik 3 maanden de pil zou gaan slikken ik voor de duur van 3 maanden een regelmatige cyclus zou krijgen, maar zou ik in die 3 maanden dan ook niet zwanger kunnen worden. De huisarts reageerde kribbig dat ik nog jong was en nog alle tijd had om later eens te gaan proberen kinderen te gaan krijgen… En daarbij volgens de huisarts, als ik toch zou gaan besluiten om na 3 maanden te gaan stoppen met de pil, dan bestond  de kans dat mijn lijf gereset zou zijn en ik dan weer een keurige 28 daagse cyclus zou krijgen. Mijn oren stonden te klapperen toen ik hem de uitspraak hoorde doen over mijn leeftijd!! Ik was immers 24 jaar en het is niet aan hem om te bepalen hoe oud ik minstens zou moeten zijn  wanneer manlief en ik zouden proberen een kindje te gaan krijgen.

Ik vond dit alles erg vreemd klinken. Helemaal omdat ik 3 tellen daarvoor aan hem had verteld dat ik vanaf het moment dat ik voor het eerst ging menstrueren (10 jaar jong) tot dat ik op mijn 16^e met de pil starte, altijd al zo’n korte cyclus had gehad. En toen ik op mijn 22^e stopte met de pil, kwam direct dezelfde cyclus als in mijn jeugd weer te voorschijn. Het leek mij onwaarschijnlijk dat zijn verhaal correct was of dat hij überhaupt naar mij had geluisterd. Daarom vroeg ik aan hem of ik een verwijzing naar de gynaecoloog mocht. Hij vond het onzin om mij naar de gynaecoloog door te sturen want dit kon hij zelf wel oplossen: ik moest gewoon voor minstens drie maanden aan de pil gaan en dan zou ik weer een regelmatige cyclus krijgen. Ik kon praten als brugman maar drong niet tot hem door dat ik echt graag een verwijzing wilde. Wel bood hij op het laatst nog aan dat ik mijn bloed mocht laten checken om te kijken of ik vruchtbaar was. Meer kreeg ik op dat moment er niet uit en besloot met hem af te spreken dat ik inderdaad bloed zou laten prikken en dat ik na het weekend zou laten weten of ik een recept voor de pil wilde laten voorschrijven.

Vandaag heb ik besloten een weblog aan te gaan maken. Waarom een weblog? Manlief en ik proberen al een geruime tijd een o zo gewenst kindje te krijgen. Helaas blijkt het voor ons niet eenvoudig te zijn om daadwerkelijk zwanger te raken.

19 cyclussen terug was het eindelijk zo ver: wij zouden gaan proberen een kindje te gaan proberen te krijgen. Nu, 19 cyclussen verder is die goede hoop en moed die ik aan het begin van dit traject had, vaak ver te zoeken.

Ik ben Maar, ben 25 jaar en op dit moment 7 jaar samen met manlief (30 jaar). Ik heb al heel lang een kinderwens, maar manlief wilde het moment steeds afwachten. Groot was mijn blijdschap dan ook toen manlief en ik eindelijk in mei 2008 besloten dat we vanaf augustus 2008 zouden starten met proberen een kindje te gaan krijgen. Ik streepte de dagen af tot het moment zou komen dat we zouden gaan starten met proberen. O wat was ik blij toen we ineens een maandje eerder van start gingen: onze eerste ronde viel uiteindelijk dus in juli 2008. Ontpillen hoefde ik niet meer want 2 jaar daarvoor was ik al gestopt met de pil: ik wist al dat ik een cyclus had van gemiddeld tussen 19 en 24 dagen. Vol goede moed begonnen wij zoals elk stelletje die probeert een kindje te krijgen. Ik las vaak dingen op internet over zwanger worden en ook kocht ik wel eens een tijdschrift zoals bijvoorbeeld ‘Viva Mama’ en ‘Kinderen’. Bij die boekjes en websites kon ik heerlijk weg zwijmelen.

Op een dag las ik iets over zwanger worden en een korte cyclus. Volgens dat artikel bleek het zo te zijn dat als je cyclussen onder de 21 dagen had, dat je dan vaak erg moeilijk zwanger kon worden. Erg veel zorgen maakte ik mij toen nog niet. Immers, ik had ook genoeg cyclussen die wel boven de 21 dagen uitkwamen. Toch ging ik er verder over google’en.  Ik las toen dat een cycluslengte nog niet eens altijd wat zei: belangrijk was de lengte van de tweede fase van de cyclus, de zogeheten luteale fase. Toen ik eens ging bijhouden wanneer ik mijn eisprong had en wanneer dus mijn luteale fase begon, bleek dat ik vaak binnen een week na de eerste cyclusdag al een eisprong had, en kort na die eisprongdag alweer bloedverlies had, wat dan vervolgens aanhield tot mijn eigenlijke menstruatie. Ondanks dat ik dus wel wist dat ik vaak bloed verloor,  had ik nog nooit echt bijgehouden hoe vaak en hoeveel en wanneer en dergelijke.  Ik begon mij toen zorgen te maken.